Een Montenegrijnse Meisje Woonachtig in Turkije
Redactioneel uit Turkije
Onderdeel van de My Guide Network Sinds 2006 180+ bestemmingen
Het is pas een maand geleden dat ik in Ankara ben aangekomen, maar het lijkt veel langer. De schok van het komen naar zo'n cultureel verschillend en geografisch grotere stad heeft mijn manier van leven totaal veranderd, dus ons team heeft het idee gekregen om deze ervaring van het leven in Turkije te delen, gezien de nauwe historische banden die we delen en de toenemende interesse van de Turken in ons land, vooral in de afgelopen jaren.
Natuurlijk was het net als bij elk begin, in de eerste paar dagen heel moeilijk om me aan te passen en te wennen aan deze nieuwe manier van leven waar mensen een beetje Engels spreken of helemaal niet. Ik kan zeggen dat ik door een culturele schok ging, probeerde te assimileren en te begrijpen wat Turkije zo'n bijzonder land maakt om in te wonen en hoe het leven hier anders zal zijn in vergelijking met het leven in Montenegro.
Het eerste dat me opviel sinds ik hier arriveerde, was de gastvrijheid van de mensen. Het maakt niet uit of je iemand op straat stopt om om de weg te vragen of in de winkel bent, mensen zijn extreem vriendelijk voor je en bereid om te helpen. Vervolgens zijn ze verheugd over het feit dat ik uit Montenegro kom, het kleine mediterrane land, dat bekend staat om zijn natuurlijke schoonheid. Ze zijn absoluut dol op Montenegro, onze wilde natuur, geschiedenis en cultuur en ze vragen me altijd waarom ik hier ben komen wonen, waarom ik Turkije heb gekozen, als ik al in zo'n mooie plek woon.
De reden waarom ik kwam zal een van de volgende onderwerpen zijn waarover ik je zal schrijven, maar laat me je meer vertellen over de Turkse kennis van Montenegro. Hoewel veel mensen van Montenegro hebben gehoord en het land hebben bezocht of zelfs een bedrijf zijn begonnen, heeft een groot aantal van hen, niet alleen Turken maar ook buitenlanders, er nog nooit van gehoord. Ze verwarren het meestal met Canada (in het Turks wordt Montenegro uitgesproken als Karadağ, daar komt de verwarring vandaan), of denken dat Montenegro een stad in Rusland is. Ik was vrij verrast door dit feit en probeerde te begrijpen hoe het komt dat ze nog nooit van Montenegro hebben gehoord, tenminste niet door de geschiedenis of alledaagse internationale aangelegenheden. Ik ben me ervan bewust dat we een klein land zijn, en technisch gesproken een nieuw land, maar de relaties die we hebben gedeeld en nog steeds delen, zijn niet te verwaarlozen.
De historische verbindingen tussen Montenegro en Turkije dateren uit de 15e eeuw toen het Ottomaanse Rijk het grootste deel van het grondgebied van het huidige Montenegro bezette. Eeuwen zouden moeten verstrijken voordat we onze onafhankelijkheid verwierven en door al deze jaren onder de Ottomanen leefden we als een autonome wijk/region met een hoog niveau van zelfbeheer. Natuurlijk heeft dit een enorme impact en effect gehad op het culturele en religieuze leven in Montenegro dat vandaag de dag nog steeds voelbaar is. Tegenwoordig zien ze ons als een klein land met een groot ontwikkelings- en investeringspotentieel dat misschien de volgende perfecte locatie is om een zakenleven te starten. (Ongeveer 1000 Turkse burgers wonen momenteel in Montenegro)
Hoewel het onvergelijkbaar groter, economisch ontwikkeld en druk is, met 5,5 miljoen mensen, kon ik de overeenkomsten tussen het leven hier in Ankara en het leven in Podgorica niet ontgaan. Beide steden, als hoofdsteden van hun landen, staan bekend om hun levendige dagleven en nachtleven. Bijvoorbeeld, in Ankara is Karanfil Sokak heel vergelijkbaar met de beroemde Bokeška Straat in Podgorica, waar zoveel restaurants, cafés en bistrobars te vinden zijn. Zoals je zou hebben geraden, is het verkeer gek, maar het openbaar vervoer is zeer efficiënt. Mensen gebruiken hier niet vaak taxi's, omdat het openbaar vervoer goedkoper is en ze hebben veel openbare vervoersmiddelen, waaronder bussen, minibussen, metro's, treinen, enz. in vergelijking met Podgorica, waar taxi diensten bijna dezelfde prijs hebben als het openbaar vervoer, en je je bestemming veel sneller zult bereiken. De werktijden hier zijn van 09.00 tot 17.00 uur en na 19.00 uur kun je geen enkele markt, winkel of apotheek meer vinden die geopend is, wat voor mij een beetje vreemd was, wetende dat ze in Montenegro regelmatig tot 22.00 uur werken.
Het eten is heel vergelijkbaar met het onze, alleen met veel meer specerijen en veel meer suiker in hun zoetigheden. De belangrijkste maaltijd (deel van de dag) voor de Turken is het ontbijt, dat zeer gezond is en ze nemen de tijd om ervan te genieten, zelfs als dat betekent dat ze misschien te laat komen voor werk of school. (Toch tonen de laatste rapporten van de Wereldgezondheidsorganisatie aan dat Turkije het meest obesitas-land in Europa is, met een stijgend percentage van 32,1% van de obese mensen. In Montenegro is dit percentage veel lager, met 23,3% van de obese mensen.)
Ik mag niet vergeten te vermelden dat de traditionele Turkse çay (Turkse thee) een onmisbaar onderdeel is van het dagelijks leven van iedere persoon die in Turkije woont. Verkrijgbaar in bijna elke smaak, je kunt nooit genoeg krijgen van çay en het is absoluut normaal om mensen te zien wandelen en çay te drinken. In Montenegro daarentegen geven mensen de voorkeur aan koffie, maar nieuwsgierig is dat de meest favoriete soort koffie eigenlijk de zogenaamde 'Turkse' is, die overgebleven is als een traditie uit de tijd dat we onder het Ottomaanse rijk waren.
Samenvattend, het was een spannende maand hier in Ankara. Op vele manieren verschillend, maar toch zo vergelijkbaar! We delen veel connecties, die ik hoop te ontdekken en met je te delen in de komende maanden.
Natuurlijk was het net als bij elk begin, in de eerste paar dagen heel moeilijk om me aan te passen en te wennen aan deze nieuwe manier van leven waar mensen een beetje Engels spreken of helemaal niet. Ik kan zeggen dat ik door een culturele schok ging, probeerde te assimileren en te begrijpen wat Turkije zo'n bijzonder land maakt om in te wonen en hoe het leven hier anders zal zijn in vergelijking met het leven in Montenegro.
Het eerste dat me opviel sinds ik hier arriveerde, was de gastvrijheid van de mensen. Het maakt niet uit of je iemand op straat stopt om om de weg te vragen of in de winkel bent, mensen zijn extreem vriendelijk voor je en bereid om te helpen. Vervolgens zijn ze verheugd over het feit dat ik uit Montenegro kom, het kleine mediterrane land, dat bekend staat om zijn natuurlijke schoonheid. Ze zijn absoluut dol op Montenegro, onze wilde natuur, geschiedenis en cultuur en ze vragen me altijd waarom ik hier ben komen wonen, waarom ik Turkije heb gekozen, als ik al in zo'n mooie plek woon.
De reden waarom ik kwam zal een van de volgende onderwerpen zijn waarover ik je zal schrijven, maar laat me je meer vertellen over de Turkse kennis van Montenegro. Hoewel veel mensen van Montenegro hebben gehoord en het land hebben bezocht of zelfs een bedrijf zijn begonnen, heeft een groot aantal van hen, niet alleen Turken maar ook buitenlanders, er nog nooit van gehoord. Ze verwarren het meestal met Canada (in het Turks wordt Montenegro uitgesproken als Karadağ, daar komt de verwarring vandaan), of denken dat Montenegro een stad in Rusland is. Ik was vrij verrast door dit feit en probeerde te begrijpen hoe het komt dat ze nog nooit van Montenegro hebben gehoord, tenminste niet door de geschiedenis of alledaagse internationale aangelegenheden. Ik ben me ervan bewust dat we een klein land zijn, en technisch gesproken een nieuw land, maar de relaties die we hebben gedeeld en nog steeds delen, zijn niet te verwaarlozen.
De historische verbindingen tussen Montenegro en Turkije dateren uit de 15e eeuw toen het Ottomaanse Rijk het grootste deel van het grondgebied van het huidige Montenegro bezette. Eeuwen zouden moeten verstrijken voordat we onze onafhankelijkheid verwierven en door al deze jaren onder de Ottomanen leefden we als een autonome wijk/region met een hoog niveau van zelfbeheer. Natuurlijk heeft dit een enorme impact en effect gehad op het culturele en religieuze leven in Montenegro dat vandaag de dag nog steeds voelbaar is. Tegenwoordig zien ze ons als een klein land met een groot ontwikkelings- en investeringspotentieel dat misschien de volgende perfecte locatie is om een zakenleven te starten. (Ongeveer 1000 Turkse burgers wonen momenteel in Montenegro)
Hoewel het onvergelijkbaar groter, economisch ontwikkeld en druk is, met 5,5 miljoen mensen, kon ik de overeenkomsten tussen het leven hier in Ankara en het leven in Podgorica niet ontgaan. Beide steden, als hoofdsteden van hun landen, staan bekend om hun levendige dagleven en nachtleven. Bijvoorbeeld, in Ankara is Karanfil Sokak heel vergelijkbaar met de beroemde Bokeška Straat in Podgorica, waar zoveel restaurants, cafés en bistrobars te vinden zijn. Zoals je zou hebben geraden, is het verkeer gek, maar het openbaar vervoer is zeer efficiënt. Mensen gebruiken hier niet vaak taxi's, omdat het openbaar vervoer goedkoper is en ze hebben veel openbare vervoersmiddelen, waaronder bussen, minibussen, metro's, treinen, enz. in vergelijking met Podgorica, waar taxi diensten bijna dezelfde prijs hebben als het openbaar vervoer, en je je bestemming veel sneller zult bereiken. De werktijden hier zijn van 09.00 tot 17.00 uur en na 19.00 uur kun je geen enkele markt, winkel of apotheek meer vinden die geopend is, wat voor mij een beetje vreemd was, wetende dat ze in Montenegro regelmatig tot 22.00 uur werken.
Het eten is heel vergelijkbaar met het onze, alleen met veel meer specerijen en veel meer suiker in hun zoetigheden. De belangrijkste maaltijd (deel van de dag) voor de Turken is het ontbijt, dat zeer gezond is en ze nemen de tijd om ervan te genieten, zelfs als dat betekent dat ze misschien te laat komen voor werk of school. (Toch tonen de laatste rapporten van de Wereldgezondheidsorganisatie aan dat Turkije het meest obesitas-land in Europa is, met een stijgend percentage van 32,1% van de obese mensen. In Montenegro is dit percentage veel lager, met 23,3% van de obese mensen.)
Ik mag niet vergeten te vermelden dat de traditionele Turkse çay (Turkse thee) een onmisbaar onderdeel is van het dagelijks leven van iedere persoon die in Turkije woont. Verkrijgbaar in bijna elke smaak, je kunt nooit genoeg krijgen van çay en het is absoluut normaal om mensen te zien wandelen en çay te drinken. In Montenegro daarentegen geven mensen de voorkeur aan koffie, maar nieuwsgierig is dat de meest favoriete soort koffie eigenlijk de zogenaamde 'Turkse' is, die overgebleven is als een traditie uit de tijd dat we onder het Ottomaanse rijk waren.
Samenvattend, het was een spannende maand hier in Ankara. Op vele manieren verschillend, maar toch zo vergelijkbaar! We delen veel connecties, die ik hoop te ontdekken en met je te delen in de komende maanden.
By Irena Femic
